2004 - 2018 Τέλος εποχής.... Αρχή μιας νέας !

Την θυμάσαι αυτή την μέρα που ερχόταν μια φορά τον χρόνο κάθε Σεπτέμβρη????Κοιμόσουν από την αγωνία
το προηγούμενο βράδυ;
Το πρωί έψαχνες τι θα φορέσεις;
Όταν ανέβαινες τα σκαλιά του
σχολικού ήταν το στομάχι κόμπος;
 
2004
Όλα άρχισαν ένα πρωινό του 2004….. Εσύ μικρούλα, φοβισμένη ακολουθούσες δίπλα μου και απορούσες που πας….. Χαμένη… λίγο τρομαγμένη…. Σε άφησα στην πόρτα του σχολείου, στα «χέρια» της δασκάλας σου… Γύρισες, με κοίταξες με αγωνία και μετά χάθηκες μέσα στην τεράστια πόρτα του σχολείου…. Προ-νήπιο… το πρώτο μεγάλο σου βήμα…..
Ένα, ένα τα χρόνια περνούσαν, με χαρές, αγωνίες και πολλές όμορφες στιγμές…… Σαν αστραπή πέρασαν όλα και φτάσαμε στο ΣΗΜΕΡΑ……
Έφτασες στο τέλος ενός ταξιδιού, που σε έφερε πιο κοντά στους στόχους σου.
Θα μπορούσε κανείς να γράψει αμέτρητα περιστατικά από τη σχολική ζωή. Τόσες στιγμές, τόσες αναμνήσεις, αποτυπωμένες ανεξίτηλα στην ψυχή μας έχοντας κάθε φράση και μια γλυκιά ανάμνηση. Ένα γνώριμο κτήριο στολισμένο με χαμόγελα παιδιών, θρανία στα οποία χαράχτηκαν οι αγνές επιθυμίες ,τα πιο αγνά μυστικά… Ένας χώρος όπου μεγάλωσες ,έζησες, εμπιστεύτηκες. Ένα καταφύγιο στο οποίο εκφράστηκες, δημιούργησες, προσπάθησες , σκόνταψες αλλά πάνω από όλα έμαθες. Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι το παρελθόν, τα ανοίγω και βλέπω ότι η ζωή είναι μπροστά σου.
Όπως όλα τα όμορφα πράγματα έχουν κι ένα τέλος, έτσι και η σχολική σου σταδιοδρομία κάπου εδώ θα λάβει και αυτή τέλος. Τα μαθητικά χρόνια, είναι τα πιο ωραία κι όμως, όσο και αν ακούγεται περίεργο και  παράλογο, είναι μια μεγάλη αλήθεια. Δημιούργησες φιλίες, που ελπίζω να διατηρήσεις ζωντανές στη μετέπειτα ζωή σου, και μόχθησες για τα όνειρά σου.
Όλοι μαζί, εσύ και οι φίλοι σου  διανύσατε μια κοινή πορεία, μα τώρα ήρθε η στιγμή ο καθένας να ανέβει το δικό του προσωπικό σκαλοπάτι και να σταδιοδρομήσει στη ζωή του. Πλήρωμα της ζωής είναι η κατάκτηση των προσωπικών υψηλών ή όχι στόχων και η προσφορά προς τους άλλους. Αξίες που τις μαθαίνεις είτε από την κοινωνία, είτε από την οικογένεια, είτε από το σχολείο. Πρέπει λοιπόν να κρατήσεις στην καρδιά σου το «σχολείο», να ανατρέχεις και να το θυμάσαι πολλές φορές όταν η καθημερινότητα σε  κουράζει και σε απογοητεύει.
Το σχολείο, σε δίδαξε πολλά και σε «γέμισε» με αρετές και εφόδια για την υπόλοιπη ζωή σου. Οφείλεις να πεις ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ευχαριστώ σε όλους τους καθηγητές, που στάθηκαν δίπλα σου σ’ αυτόν το δύσκολο αγώνα, αλλά και που σου μετέδωσαν γνώσεις, όχι μόνο για τα μαθήματα, αλλά και για την ίδια τη ζωή. Το ταξίδι αυτό λοιπόν έλαβε τέλος ….
Έτσι και τώρα, στο δεύτερο κύκλο της ζωής σου, σου ζητώ να κόψεις τους κόμπους τους φόβους με το σπαθί σου, και να είσαι πάντα έτοιμη για κάθε πρόκληση.
Η ζωή ανοίγεται μπροστά σου και είσαι έτοιμη να την κατακτήσεις.
Σου εύχομαι με την καρδιά μου να έχεις υγεία, να πετύχεις τους στόχους σου, να γελάς ευτυχισμένη, να δίνεις χαρά σ’  αυτούς που σ’ αγαπούν. Να πιστέψουμε και ΄μεις ότι εκπληρώσαμε τον προορισμό μας.
Τελειώνει ακόμη ένας χρόνος στη ζωή σου αλλά το ταξίδι ποτέ δεν σταματά.
Σε λατρεύω και είμαι πολύ περήφανη για’ σένα !!!!!!
 

EVERYBODY'S CLOWN...... Κενό, άδειασμα, σφίξιμο, πόνος, μαυρίλα, απόρριψη, ζάλη, δάκρυ, μοναξιά...... Λέξεις, συναισθήματα, ανησυχίες, προβληματισμοί.... "Να είμαι καλός? Να είμαι κακός? Να μιλάω και να εξωτερικεύω τα συναισθήματά μου ή να τα κρατάω για μένα?" Μάλλον το τελευταίο...... Τη σημερινή εποχή η καλοσύνη και η ευαισθησία εισπράττουν πόνο και απόρριψη...... Γίνεσαι χώμα να σε πατήσουν, κόβεσαι στα δυο, γίνεσαι κομμάτια και σου μένει ένα κενό..... ένα απέραντο κενό, μια μαυρίλα, μια μοναξιά. Ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη, σαν αυτό του κλόουν. Ψεύτικό, προσποιητό, μόνο και μόνο για να ξεγελάς τους άλλους, αλλά στα μάτια.... δάκρυα. Πόσο αντιφατικό, πόσο οδυνηρό. "Ναι, είμαι εδώ για να σας κάνω να χαμογελάτε αλλά.... κοιτάξτε λίγο πιο βαθυά....." Τα μάτα λένε πολλά, είναι ο καθρέφτης της ψυχής και των συναισθημάτων, αρκεί να υπάρχει θέληση να "διαβαστουςν" και να "ερμηνευτούν" σωστά.... Η ψυχή, άυλη, αλλά πληγώνεται τόσο πολύ.... Τα σημάδια μένουν για πάντα.... δε φαίνονται αλλά υπάρχουν και σε βασανίζουν, σε τρώνε, σε αλλάζουν.... Μαυρίλα, κενό, άδειασμα.... Έννοιες τόσο αόριστες που όμως τις νιώθεις στο πετσί σου και σε καταρρακώνουν. Αδειάζει το μυαλό, το κορμί, η ψυχή και τη θέση΄παίρνει ένα κενό.... μια άρνηση! Το μυαλό αρχίζει να αναρωτιέται "Γιατί Τί εφταιξέ Τί δεν έχω εγώ? Τί λάθος έκανα πάλι?" Ζάλη, όλα γυρνάνε ...... τίποτα δε βγάζει νόημα... "Όχι, ήμουνα πολύ καλός, εκφράστικα ελεύθερα, ήμουνα ο εαυτός μου....." ΛΑΘΟΣ! Μέγα λάθος! "Πότε θα μάθεις πια? Μη μιλάς, μη δίνεις, ΜΗ ΔΙΝΕΣΑΙ!!!!!" Οι άλλοι θα σε ρουφήξουν, θα σε στραγγίξουν, θα σε ξεζουμίσουν και στο τέλος...... θα σε άφήσουν. Θα συνεχίσουν τη ζωή τους κι ΕΣΥ θα μείνεις μόνος.... παρέα με τις αναμνησεις σου και το "ψεύτικο, ζωγραφισμένο" χαμόγελο.....

Καλό μήνα 💐🌺🌸🌼

ΦΙΛΙΑ.....

Το να έχει κάποιος αληθινούς φίλους, είναι μεγάλη υπόθεση. Πότε όμως  είναι μια φιλία αληθινή, προορισμένη να αντέξει στις τρικυμίες του χρόνου, και πότε είναι απλά και μόνο μια “παρέα”, που σήμερα είναι και αύριο δε θα είναι;

Το βασικό που πρέπει κάποιος να κοιτάξει για να διαχωρίσει αυτές τις δύο καταστάσεις, είναι τα κίνητρα πίσω από το συναπάντημα. Σε μια αληθινή φιλία, βρίσκομαι μαζί με τον άλλο άνθρωπο για να μοιραστούμε την ίδια τη ζωή, τις χαρές και τις λύπες της. Ο αληθινός φίλος είναι συνοδοιπόρος μου, όχι μόνο στις εύκολες και ευχάριστες στιγμές, αλλά επίσης στις αναπόφευκτες περιόδους θλίψης και δυσκολίας. Σε μια γνήσια φιλία υπάρχει ο αμοιβαίος σεβασμός, ώστε να υπάρχει ώρα και χώρος για να εκφραστούν όλοι. Ο καλύτερος φίλος είναι αυτός που δε φοβάται να μας πει την αλήθεια, αν πιστεύει ότι σε κάτι έχουμε παρεκτραπεί. Είναι όμως παράλληλα έτοιμος να σεβαστεί τις επιλογές μας, έστω και αν διαφωνεί, χωρίς να φύγει από το πλευρό μας.

 

Σε αντίθεση, όταν μιλάμε για “σκέτη παρέα” τα κίνητρα είναι διαφορετικά: Εδώ δε συναντιόμαστε για να μοιραστούμε τη ζωή στην ολότητά της, αλλά μόνο για να ευχαριστηθούμε κάποια συγκεκριμένα πράγματα, πρόσκαιρα πράγματα, που τυγχάνει να μας αρέσουν και των δύο. Σε τέτοιες σχέσεις γνωρίζουμε – κατά βάθος – ότι υπάρχουν όρια στο τι μπορούμε να μοιραστούμε με τον άλλο. Όταν πια ο ένας από τους δύο βαρεθεί τη συγκεκριμένη απόλαυση που τους ένωνε, ή αν προκύψει εν τω μεταξύ κάποια διαφωνία, η “φιλία” αυτή εξανεμίζεται.

Οι φιλίες αποτελούν ένα σημαντικό και αναπόσπαστο μέρος της ζωής. Είναι όμως γεγονός ότι η φιλία δεν είναι μια εύκολη ή απλή υπόθεση..

Είναι σημαντικό να κάνουμε αρχικά μια αυτοεξέταση και να κατανοήσουμε το τι ζητάμε και το τι επιδιώκουμε από μια φιλία

Οι καλές φιλίες δεν κτίζονται μέσα σε μια νύκτα. Μην έχετε την εντύπωση ότι επειδή θα πείτε τα πιο εμπιστευτικά πράγματα ή τα μυστικά σας σε κάποιον από τις πρώτες μέρες ότι αυτό θα δημιουργήσει μια καλή φιλία.  Η διατήρηση των φιλιών μας, χρειάζεται προσοχή και ενέργεια εκ μέρους μας. Εκτιμήστε τους φίλους σας: Μην θεωρείτε κανένα φίλο δεδομένο. 

Προσφέρετε χρόνο και προσοχή: Οι φιλίες χρειάζονται χρόνο για να διατηρηθούν.  Να είστε υπομονετικοί και φιλεύσπλαχνοι: Οι άνθρωποι κάνουν λάθη. Κάποτε ένας φίλος μπορεί να κάνει κάτι με το οποίο δεν συμφωνείτε ή που σας έχει πληγώσει. Μη θυμώνετε και προσπαθείτε να συγχωρείτε. Βάλτε τον εαυτό σας στη θέση τους: Εάν εσείς κάνατε ένα λάθος θα θέλατε καταδίκη και τιμωρία ή περισσότερο κατανόηση και συγχώρεση από αυτούς που σας αγαπούν και φροντίζουν για εσάς.  Μην κάνετε κατάχρηση της εμπιστοσύνης: Εάν ένας φίλος σας πει ένα μυστικό, κρατείστε το για σας. Μην έχετε την ψευδαίσθηση ότι λέγοντας σε άλλους, μυστικά που σας είπαν φίλοι σας, ότι κτίζετε σχέσεις ή ότι κερδίζετε την εμπιστοσύνη αυτών που τα λετε. Αυτό που κάνετε στην ουσία είναι να δώσετε το μήνυμα στους άλλους να μη σας εμπιστεύονται. Ακόμη χειρότερα εάν ο φίλος σας ανακαλύψει ότι έχετε προδώσει την εμπιστοσύνη που σας έδειξε, τότε η σχέση σας μαζί του θα τραυματιστεί ανεπανόρθωτα.

Ελέγξετε τη ζήλια: Η ζήλια είναι ένα πολύ κοινό ανθρώπινο αίσθημα. Δεχτείτε ότι ο φίλος σας μπορεί να έχει στενές σχέσεις και με άλλα άτομα. Αυτό δεν πρέπει να σας ενοχλεί διότι η αγάπη μεταξύ φίλων δεν πρέπει να επηρεάζεται από τέτοιους περιορισμούς.Τέλος μην ξεχνάτε ότι η φιλία για να επιβιώσει χρειάζεται αγάπη, χρόνο, προσοχή και εμπιστοσύνη. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να αποτελέσει ένα βασικό εφόδιο και υποστήριξη στις πολλαπλές δυσκολίες της καθημερινής ζωής. 

Μπορεί να μπήκε ο Νοέμβρης αλλά η θάλασσα είναι μαγεία.....

Η μοίρα με τα παιχνίδια της .....

💔Άνοιξα την πόρτα και βγήκα…..

 

Ο λαμπερός ήλιος με τύφλωσε….. Ήμουν ώρα στο σκοτάδι και τα μάτια μου ήταν αρκετά ευαίσθητα σε κάτι τόσο φωτεινό.  Σιγά, σιγά άρχισε να επανέρχεται η όραση μου και τότε σε είδα…… Μέσα σε ένα θολό τοπίο, σαν σε όνειρο…. Ήσουν εκεί….. Στεκόσουν αμίλητος και σοβαρός….. Η καρδιά μου σκίρτησε, τα μάτια μου έλαμψαν, τα γόνατα κόπηκαν….

 

«Δεν μπορεί», σκέφτηκα…. «με γελούν τα μάτια μου…. Είναι δυνατόν???»

 

Σε πλησίασα δειλά, δειλά….. Γύρισες, σαν να το κατάλαβες, και με κοίταξες μέσα στα μάτια. Ο χρόνος σταμάτησε…, η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει τόσο δυνατά, που νόμιζα ότι θα βγει από μέσα μου…

 

«Γειά σου» μου είπες, «πολύ λυπάμαι για όλα»….. Με φίλησες και απομακρύνθηκες.  Έμεινα να σε κοιτάω με ένα γλυκό χαμόγελο….

 

Πήγες και στάθηκες λίγο πιο μακριά, κάτω από τη σκιά ενός δέντρου , μόνος, χαμένος στις σκέψεις σου….. Σε κοίταζα και από μπροστά μου περνούσαν τόσες αναμνήσεις…Οι εικόνες ζωντάνευαν μπροστά μου σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα, ούτε ένα λεπτό…. Ένα χαμόγελο, ένα φιλί, μια αγκαλιά…όλα εκεί μπροστά μου.

 

Ο κόσμος απομακρύνθηκε κι εγώ σε πλησίασα…..Έπρεπε, το ήθελα, το επιζητούσα τόσα χρόνια….Μια γλύκα με κυρίευσε και με έκανε να σου μιλήσω…

«Σε έχασα….Πέρασαν τόσα χρόνια μακριά σου …» σου είπα.«Είσαι όπως τότε, και ακόμα καλύτερη» μου απάντησες, «είναι απίστευτο».

«Πάντα σε είχα στο μυαλό μου, πάντα σε έψαχνα αλλά…..»

«Ναι, χαθήκαμε….» απάντησες

«Ξέρεις πόσες φορές νόμισα ότι σε έβλεπα μπροστά μου ? Πόσες φορές ρώτησα για’ σένα? Μάθαινα τα νέα σου, κι ας μην ήσουν κοντά μου»…. «Προσπάθησα πολλές φορές να σε βρω αλλά είχα χάσει τα ίχνη σου…18 ολόκληρα χρόνια έψαχνα …»

«Πέρασε τόσος καιρός? Μου φαίνεται απίστευτο….» απάντησες.

«Κι όμως, είναι τόσα», σου είπα και αρχίσαμε να περπατάμε και να μιλάμε.  Είχαμε τόσα να πούμε, τόσα κενά να γεμίσουμε….

 

Ένα δροσερό αεράκι φυσούσε, ο ήλιος έλαμπε, το τοπίο ήταν τόσο γαλήνιο και οι αναμνήσεις πολλές….. Βόλτες στη θάλασσα, βραδινές εξορμήσεις, τρέλες, όλα μας ξαναήρθαν στο μυαλό.  Μιλούσαμε, σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα από το τελευταίο μας αντίο, ένα αντίο που με είχε αφήσει με τόσα ερωτηματικά, τόσο πόνο, τόση απογοήτευση….

 

Μικρό κορίτσι ήμουνα, στο άνθος της νιότης, όταν σε είδα για πρώτη φορά. Τρελάθηκα, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, άλλαξε όλη μου η ζωή…. Ζούσα, υπήρχα και ανέπνεα για ένα σου βλέμμα, μία σου λέξη, μια σου αγκαλιά.  Και μετά, έφυγα.

«Για λίγο είναι», σου είχα πει.

«Θα μιλάμε συχνά» , μου είχες απαντήσει.Αλλά……. Η απόσταση λειτούργησε ανασταλτικά.  Εσύ συνέχισες τη ζωή σου κι εγώ έμεινα με μια καρδιά κομμάτια και πολλά γιατί……

«Αλήθεια, τι θα άλλαζες αν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω?» με ρώτησες κοιτώντας με στα μάτια.

«Πολλά……..!» απάντησα

 

Γύρισες και με κοίταξες γεμάτος απορία. «Πολλά????»

 

«Ναι, ΑΝ μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω δε θα σε άφηνα τόσο εύκολα να μου φύγεις….. Θα το πάλευα περισσότερο….. Θα έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να μην σε χάσω…..»

 

«Αχ, τότε δεν είχα μυαλό», μου απάντησες, κι ένας αναστεναγμός σου βγήκε αυθόρμητα «σε κοίταζα πριν και σκεφτόμουν πόσα πράγματα δεν σου είχα πει τότε….»

 

«Εδώ είμαι τώρα, ποτέ δεν είναι αργά», σου είπα και η καρδιά μου κόντευε να σπάσει…

 

«Το βλέμμα σου….., τα μάτια σου, είναι τόσο όμορφα αλλά παρότι χαμογελάνε το βλέμμα σου βγάζει μια θλίψη», μου είπες… «σκεφτόμουν ότι ποτέ δεν σου είπα πόσο όμορφα μάτια έχεις…..»

«Μου το λες τώρα…. Ναι! Μπορεί να βγάζουν θλίψη, μπορεί να είναι απομεινάρια μιας άλλης εποχής, μιας εποχής που πληγώθηκα πολύ…..», σου απάντησα.

«Αχ αυτή η μοίρα…. Τι παιχνίδια παίζει….. Μας ενώνει ξανά με ανθρώπους αλλά με κακό timing……”, μου είπες, και με κοίταξες μέσα στα μάτια με ένα βλέμμα που έλεγε πολύ περισσότερα….

 

Το πρόσωπό μου έλαμψε, η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει πάλι δυνατά, όπως τότε.  Ξανάγινα το κοριτσάκι που περίμενε τον ήχο της μηχανής που έφτανε και μετρούσε αντίστροφα μέχρι να ανάψει το φως του σπιτιού σου για να σε πάρει τηλέφωνο.

 

ΠΟΤΕ δεν είναι αργά….. Ίσως όλα γίνονται για κάποιο λόγο.  Ίσως μεγαλώνοντας να βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά, από άλλη οπτική γωνία.

 

Ποιος ξέρει… Μπορεί η μοίρα με τα παιχνίδια της να καταφέρει να εξαφανίσει και τη θλίψη από το βλέμμα…..Εγώ είμαι και θα παραμείνω εδώ.  Τέρμα τα λάθη του παρελθόντος….Κοιτάμε μπροστά και δεν αφήνουμε κανέναν να μας ξαναφύγει….

Μην προσπαθείς

 να αγκαλιάσεις

 κανέναν έρωτα

αν αμφιβάλει η καρδιά σου

 

Μην αφήσεις

 να σε αγκαλιάσει

 καμιά καρδιά

 αν αμφιβάλει

 η ψυχή σου

 

Κλείσε τα μάτια και δες

 τότε θα ξέρει

 και η καρδιά

 και η ψυχή

 τι να κάνει

Δεν έχω υπομονή....

«Δεν έχω υπομονή»

 

«Δεν έχω υπομονή για κάποια πράγματα, όχι επειδή είμαι αλαζονική, αλλά επειδή έχω φτάσει σε ένα σημείο της ζωής μου όπου δεν μπορώ να χάνω χρόνο με ό,τι με δυσαρεστεί ή με πληγώνει. 

Δεν έχω υπομονή για τον κυνισμό, για την υπερβολική κριτική και τις απαιτήσεις οποιασδήποτε φύσης. 

Δεν έχω πια τη διάθεση να αρέσω σε όσους δεν αρέσω, να αγαπάω αυτούς που δεν με αγαπάνε και να χαμογελάω σε αυτούς που δεν μου χαμογελάνε.

Δεν μπορώ να χαλαλίσω ούτε λεπτό σε αυτούς που λένε ψέματα ή θέλουν να με χειραγωγήσουν. 

Αποφάσισα ότι δεν θέλω να συνυπάρχω με οποιονδήποτε προσποιείται, υποκρίνεται, είναι ανειλικρινής ή με κολακεύει. 

Δεν μπορώ να ανεχθώ ούτε την επιλεκτική γνώση, ούτε την ακαδημαϊκή αλαζονεία. 

Δεν με ενδιαφέρει ούτε το κουτσομπολιό. 

Αντιπαθώ τις αντιπαραθέσεις και τις συγκρίσεις. 

Πιστεύω στον κόσμο των αντιθέτων και γι' αυτό αποφεύγω ανθρώπους με δύσκαμπτες και άτεγκτες προσωπικότητες. 

Στη φιλία απεχθάνομαι την έλλειψη αφοσίωσης και την προδοσία. 

Δεν τα πάω καλά με όσους δεν ξέρουν να πουν μια καλή κουβέντα ή μια λέξη ενθάρρυνσης. 

Βαριέμαι τις υπερβολές και δεν μπορώ να αποδεχθώ αυτούς που δεν αγαπάνε τα ζώα. 

Και πάνω από όλα δεν έχω υπομονή για όποιον δεν αξίζει την 

Yπομονή μου».

 

 

EVERYBODY'S CLOWN......

Κενό, άδειασμα, σφίξιμο, πόνος, μαυρίλα, απόρριψη, ζάλη, δάκρυ, μοναξιά......

Λέξεις, συναισθήματα, ανησυχίες, προβληματισμοί....

"Να είμαι καλός? Να είμαι κακός? Να μιλάω και να εξωτερικεύω τα συναισθήματά μου ή να τα κρατάω για μένα?"

Μάλλον το τελευταίο......

Τη σημερινή εποχή η καλοσύνη και η ευαισθησία εισπράττουν πόνο και απόρριψη......

Γίνεσαι χώμα να σε πατήσουν, κόβεσαι στα δυο, γίνεσαι κομμάτια και σου μένει ένα κενό..... ένα απέραντο κενό, μια μαυρίλα, μια μοναξιά. 

Ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη, σαν αυτό του κλόουν.  Ψεύτικό, προσποιητό, μόνο και μόνο για να ξεγελάς τους άλλους, αλλά στα μάτια.... δάκρυα. 

Πόσο αντιφατικό, πόσο οδυνηρό. 

"Ναι, είμαι εδώ για να σας κάνω να χαμογελάτε αλλά.... κοιτάξτε λίγο πιο βαθυά....."

Τα μάτα λένε πολλά, είναι ο καθρέφτης της ψυχής και των συναισθημάτων, αρκεί να υπάρχει θέληση να "διαβαστουςν" και να "ερμηνευτούν" σωστά....

Η ψυχή, άυλη, αλλά πληγώνεται τόσο πολύ.... Τα σημάδια μένουν για πάντα.... δε φαίνονται αλλά υπάρχουν και σε βασανίζουν, σε τρώνε, σε αλλάζουν....

Μαυρίλα, κενό, άδειασμα.... Έννοιες τόσο αόριστες που όμως τις νιώθεις στο πετσί σου και σε καταρρακώνουν.  Αδειάζει το μυαλό, το κορμί, η ψυχή και τη θέση΄παίρνει ένα κενό.... μια άρνηση!

Το μυαλό αρχίζει να αναρωτιέται "Γιατί Τί εφταιξέ Τί δεν έχω εγώ? Τί λάθος έκανα πάλι?"

Ζάλη, όλα γυρνάνε ...... τίποτα δε βγάζει νόημα...

"Όχι, ήμουνα πολύ καλός, εκφράστικα ελεύθερα, ήμουνα ο εαυτός μου....."

ΛΑΘΟΣ! Μέγα λάθος!

"Πότε θα μάθεις πια? Μη μιλάς, μη δίνεις, ΜΗ ΔΙΝΕΣΑΙ!!!!!" Οι άλλοι θα σε ρουφήξουν, θα σε στραγγίξουν, θα σε ξεζουμίσουν και στο τέλος...... θα σε άφήσουν.  Θα συνεχίσουν τη ζωή τους κι ΕΣΥ θα μείνεις μόνος.... παρέα με τις αναμνησεις σου και το "ψεύτικο, ζωγραφισμένο" χαμόγελο.....

Η "αιώνια πόλη" σιγά, σιγά βυθίζεται στο σκοτάδι...

Η ώρα είναι 2πμ. 

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και παρατηρώ τον κόσμο που περνάει.....

Ζευγαράκια αγκαλιασμένα περπατάνε χαμογελαστά.....πιο δίπλα μία παρέα από νέους μιλάει δυνατά και γελάει. 

Παραδίπλα ένας γεράκος περιμένει υπομονετικα το ΄λεωφορείο ...μία άστεγη προσπαθεί να βολευτεί στο αυτοσχέδιο "σπίτι" της και να ζεσταθεί από το κρύο. 

Πόσοι διαφορετικοί ανθρωποι, πόσα διαφορετικά συναισθήματα....

'Οταν πέφτει το σκοτάδι μπορείς να "δεις" καλύτερα και να παρατηρήσεις τους ανθρώπους, τί νιώθουν, τί τους βασανίζει.... Πόσα προβλήματα κουβαλάει ο καθένας μέσα του, και τα "καλύπτει" με το φως της ημέρας....

Παρατηρώ με τις ώρες.....

Τα φώτα σιγά σιγά σβήνουν.... μια μελαγχολία πλανάται παντού..... μια αβεβαιότητα για το τί θα ξημερώσει...

Πρέπει να πάω για ύπνο......Θέλω να πάω για ύπνο αλλά δε μπορώ..... Οι σκέψεις είναι πολλές....τριγυρνουν στο κεφάλι μου και δε με αφήνουν να ησυχάσω..... Μελαγχολία.....κενό.....

Τα φώτα σβήνουν και νομίζω πως ήρθε η ώρα να σβήσει και το δικό μου....δεν υπάρχει λόγος να μένει άλλο αναμμένο....Δεν έχω τίποτα να περιμένω πια.....Είμαι κι εγώ "μία" αναμμέσα στις τόσες πολλές βραδυνές φιγούρες....

Μακάρι η αυριανή μέρα να ξημερώσει πιο "φωτεινή", πιο όμορφη και αισιόδοξη....για όλους....

Τα φώτα έσβησαν..............................................................................

Βρείτε Ανθρώπους.....

Βρείτε Ανθρώπους που δεν θέλουν να χάνουν ευκαιρία για στιγμές μαζί σας..!!!!

Βρείτε Ανθρώπους που να σας έχουν ΑΔΥΝΑΜΙΑ και να σας το δείχνουν με πράξεις..!!!!

Βρείτε Ανθρώπους που μέσα απο τα λάθη σας αυτοί να σας εκτιμάνε και να σας αγαπάνε..!!!!

Βρείτε Ανθρώπους που η καρδιά τους να πλυμμηρίζει Αγάπη..!!!!

Για πάντα.......

"Για πάντα.......                                           Μια φράση που τη λέμε τόσο εύκολα αλλά λίγοι την εννοούμε......               Δύο λέξεις απλές κι όμως πολύ σημαντικές.........                        

Για πάντα......... Μαζί.  Για πάντα...... Δίπλα σου.  Για πάντα.........                   Μόνο που το "για πάντα" ΔΕΝ έχει όρους, ΔΕΝ έχει πρέπει, ΔΕΝ έχει μη......                                           

Θα είμαι δίπλα σου κι εσύ δίπλα μου σε όλα...... Θα σε αγαπώ, θα σε νοιάζομαι........ Θα σε εκτιμώ και θα σε σέβομαι....                                                                                                                   Μερικές φορές δεν εκτιμάμε αυτο που έχουμε δίπλα μας, το θεωρούμε δεδομένο........ Νομίζουμε ότι με το που θα κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας κάθε μας επιθυμία θα είναι και διαταγή..... Δεν είναι έτσι, λυπάμαι.                                                                                                                                                  Για να "παίρνεις" πρέπει να μάθεις και να "δίνεις"......... Να δείχνεις αγάπη, αισθήματα αληθινά, σεβασμό και εκτίμηση.  Ίσως είναι αξίες που έχουν χαθεί πια, και είναι κρίμα, αλλά το μονόπλευρο σταμάτησε.                                                                                                                      Σήμερα, το μόνο που μας νοιάζει είναι να φανούμε "κάπως", να παραστήσουμε ότι είμαστε κάτι διαφορετικό, κάτι ιδιαίτερο.  Έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας και θέλουμε να το περάσουμε στους άλλους, λες και θα κερδίσουμε κάτι.                                      Όχι αγάπες μου, δεν είναι έτσι..... Ο κόσμος περιστρέφεται αλλά όχι γυρω από κάποιους...... Τα αισθήματα υπάρχουν για να τα διαχειριζόμαστε με ευγενικό τρόπο και όχι με βάση "τον καιρό"...     Όλοι είμαστε άνθρωποι, άλλοι "χοντρόπετσοι" και άλλοι πιο ευάλωτοι...... Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σε κάνει χώμα, να σε πατάει...... Ο ένας χρησιμοποιεί τον άλλο για να κάνει τη δουλειά του και μετά τον πετάει. Αφού έχει πάρει ό,τι μπορούσε, αφού τον έχει ξεζουμίσει, προχωράει στον επόμενο..... Άντε μετά να ξαναεμπιστευθείς, να ξαναδώσεις, να έχεις ελπίδες.....                              "Για πάντα".... Πόσο εύκολα το πιστεύουμε....... Πόσο αφελείς είμαστε......... Δεν υπάρχει αυτό.         "Για πάντα" μέχρι να σε βαρεθώ, μέχρι να βρω το κάτι καλύτερο ή μπορεί και όχι καλύτερο, αλλά με άλλες προδιαγραφες.... Οι άνθρωποι , όμως, δεν είναι σαν τα μετάλλια... Μπορείς να τους κερδίσεις αλλά θα πρέπει να προσπαθήσεις για να μείνουν στη συλλογή σου..... διαφορετικά "αφήνω τη σιωπή μου να μιλήσει σε όσους δεν άκουσαν και δε σεβάστηκαν ποτέ τα λόγια και τις πράξεις μου"......

Να με θυμάσαι όπου και να'σαι.....

Πόσο πονάει τελικά η απόσταση.....

Πόσο δύσκολα επουλώνονται οι πληγές.....

Είναι άδικο......η ζωή δε μας τα φέρνει παντα όπως τα θέλουμε...είναι πάντα γεμάτη εκπλήξεις.....

Προσπαθούσα να είμαι σε όλα εγώ εντάξει αλλά "έσπασε η νύχτα δυο κομμάτια...." . Άνοιξα τα μάτια μου αλλά δεν ήταν όνειρο.....Κάθε μέρα που περνάει σε τραβάει μακρυά....Τόσο μακρυά που δεν ξέρω αν μπορεί να μειωθεί αυτή η απόσταση...

Γιατί....... Έκλεισα σφιχτά τα μάτια , δε μπορούσα....δεν ήθελα να το πιστέψω ....Ο πόνος ήταν μεγάλος, και θα είναι για πάντα....Μου λέγαν όλοι "είναι φωτιά και είναι κρίμα να καείς..." μα είναι στιγμές που η αλήθεια μοιάζει ψέμα..Είναι στιγμές που δεν μπορώ χωρίς εσένα...Είναι στιγμές που σε ζητώ απεγνωσμένα... οι πληγές αιμορραγούν .....έκρυψα το πρόσωπό μου για να μη με δεις, μη σου μείνει η εικόνα αυτή και στεναχωρεθείς.... Κρατώ το σύννεφο που έμεινε κι έγινε το δάκρυ απ την ψυχή μου....Υποσχέσου..πως θα με θυμάσαι όπου και να ‘σαι δε θα με ξεχνάς....

Έχεις δίκιο που θέλεις να φύγεις έχεις δίκιο συμβαίνει συχνά . Εγώ αγάπη μου δεν πήγα πουθενά, μακριά σου ποτέ δε θέλησα να φύγω. Αυτό το λίγο που μου δίνεις έχω για καρδιά, Χαμογέλασες και μού 'πες καληνύχτα είπα γεια σου, κάπου θα σε ξαναδώ κι είχα τόσα να σου πω....

Μείνε μες στα όνειρά μου γίνε φόβος και χαρά μου... Μείνε μέσα στη ζωή μου να ονειρευτώ μαζί σου ...

Κάθε φορά που σε θυμάμαι να ‘ξερες πώς σε νοσταλγώ, νιώθω φωτιά να με τυλίγει, δεν είναι απλό που έχεις φύγει,

να με ξεχνάς δεν είναι απλό.

 Κάθε φορά που σε θυμάμαι στο παρελθόν ξαναγυρνώ και ξαναζώ τα περασμένα, δεν είναι απλό δίχως εσένα.  

Ήθελα τόσα να σου πω, ήθελα να ’σουνα εδώ. Μα χάθηκες , σαν ήλιος που βασίλεψε στη σκέψη μου, και άδειασε από φως όλη η ζωή μου.

Να γινόμουν για μια στιγμή Θεός να νικήσω τον πόνο, να γυρίσω το χρόνο, να ξανά ‘ρθεις εδώ....

Απόψε, δε μιλώ σε κανένα δεν ακούω κανέναν,το μυαλό μου πλανιέται σε ατέλειωτους δρόμους...Έτσι ξαφνικά η νύχτα αυτή διαφέρει, Αν είχα μόνο μια ευχή θα ήταν να σε ξαναδώ.  Αν είχα μόνο μια στιγμή θα ήταν να 'σουν εδώ...

Μα εγώ θα ονειρεύομαι ακόμα και εσένα θα βλέπω όπου κοιτώ θα σε βρίσκω στην θάλασσας το χρώμα στον ήλιο και στον ουρανό....Για πάντα θα μείνω κοντά σου για πάντα μαζί κι όπου βγει....

Μείνε εδώ, πού θα πας; Το ανοιξιάτικο τοπίο μη χαλάς. Μείνε εδώ, πού θα πας; Όλος ο κόσμος είναι εδώ που αγαπάς.

Σε σκέφτομαι κάθε λεπτό κάθε στιγμή μα η ελπίδα είναι μικρή  και η καρδιά μου αυτό το ξέρει...Συγγνώμη που σ' αγάπησα πολύ δεν ξέρω ν' αγαπώ όμως πιο λίγο...

Οπου και να 'σαι να με  θυμάσαι κι αν νιώσεις μόνος μη φοβάσαι θα περιμένω θα 'μαι εδώ.....

 

Να προσέχεις....

Στα σωστά χέρια θα νιώθουμε πάντα μοναδικοί.....

Δεν είναι λίγες οι φορές που τρελενόμαστε  όταν ερωτευόμαστε. Αρχίζουμε ν’ αναρωτιόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε την εμφάνισή μας. Προσέχουμε λίγο περισσότερο από άλλες φορές, βάζουμε τα δυνατά μας για να εντυπωσιάσουμε και ξεχνάμε το πιο σημαντικό· στα χέρια του σωστού ανθρώπου θα νιώθουμε πάντα υπέροχοι, έτσι ακριβώς όπως είμαστε! Χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε τίποτα παραπάνω....

Δεν είναι αγώνας επίδειξης ο έρωτας, ούτε καν ανταγωνισμού. Ποιος ο λόγος να είμαστε γεμάτες  ανασφάλεια κι έλλειψη αυτοπεποίθησης; Κάθε υπερβολική προσπάθεια καλλωπισμού ή εντυπωσιασμού υποδηλώνει το αντίθετο απ’ αυτό που θέλουμε να περάσουμε στον άλλο. Όσο εσύ αγωνίζεσαι να κερδίσεις πόντους με το απαράμιλλο στιλ σου και την  προσπάθεια να χάσεις βάρος, ο άνθρωπός σου βλέπει τις ανασφάλειές σου και την ανάγκη σου ν’ αλλάξεις τον εαυτό σου, ενώ εκείνος έχει αγαπήσει εσένα, όπως είσαι.

Ο σωστός άνθρωπος αγαπά εμάς, το χαρακτήρα μας, την προσωπικότητά μας, τα νεύρα μας, την κυκλοθυμία και την αναποδιά μας. Τα στραβά μας δόντια,  τα περιττά κιλά μας, γιατί απολαμβάνουμε μαζί υπέροχες βραδιές στο σπίτι, αγκαλιά, με πίτσα και ταινίες. Τα σπυράκια μας, τις ουλές και ό,τι εμείς θέλουμε να εξαλείψουμε.

Όταν είμαστε στα σωστά χέρια, ξέρουμε ότι θα νιώθουμε άνετα να κυκλοφορούμε έτσι όπως γεννηθήκαμε, με τη φυσική ομορφιά μας. 

Αν εσύ δεν αισθάνεσαι άνετα με τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου ή εκείνος σου προκαλεί συναισθήματα κατωτερότητας και σε παροτρύνει ν’ αλλάξεις,  λυπάμαι , αλλά είσαι με λάθος άνθρωπο. Σίγουρα, δεν είναι για σένα και σίγουρα, δεν αγαπά εσένα, αλλά καλύπτει κάποιο δικό του κενό όντας μαζί σου.

Ο σωστός άνθρωπος είναι περήφανος για εμάς, όπως κι αν είμαστε. Δεν έχει ερωτευθεί την εξωτερική και φθαρτή μας υπόσταση, άλλα την αληθινή και κάποιες φορές κρυμμένη εκδοχή του εαυτού μας. Εκείνη που κι εμείς ώρες-ώρες μισούμε .

Αν εμείς είμαστε καλά με τον εαυτό μας, κι ο άνθρωπός μας θα είναι καλά μαζί μας. Αν εμείς παλεύουμε με τις δικές μας υπαρξιακές ανησυχίες και προσωπικές ανασφάλειες κι έχουμε δίπλα μας έναν επικριτικό και κάποιες φορές υπεροπτικό άνθρωπο, που θεωρεί ότι εκείνος είναι τέλειος κι εμείς οφείλουμε ν’ αγγίξουμε την τελειότητά του, είμαστε στη λάθος σχέση. Γιατί ο άνθρωπός μας είναι εκείνος, που πάντα θα μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα...

Στα σωστά χέρια νιώθεις άνετα, όμορφα με τον εαυτό σου και με τον άλλο. Ξέρεις ότι αγαπά κάθε ατέλειά σου και βρίσκει ξεχωριστό καθετί που εσύ θέλεις να βελτιώσεις. Το κορμί σου κι η καρδιά σου θα αισθάνονται πάντα υπέροχα όταν βρίσκονται στα χέρια που αισθάνονται «σπίτι» τους.

Τα υπόλοιπα να ‘χαμε να λέγαμε.

ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑς.........

❤Όταν δύο άνθρωποι είναι να καταλήξουν μαζί, ό,τι κι αν συμβεί, ο κόσμος να χαλάσει, έτσι θα γίνει...

Θα ξαναβρεθούν στο σημείο μηδέν και θα δώσουν στην αγάπη μια δεύτερη ευκαιρία...

Γιατί είναι εύκολο να σβήσεις κάποιον από το μυαλό σου, το να τον βγάλεις απ'την καρδιά σου όμως, δεν είναι καθόλου.

 Ανέκαθεν πίστευα πως από τη στιγμή που ερχόμαστε σ'αυτόν τον κόσμο, η πορεία μας είναι προδιαγεγραμμένη.

Πες με μεμψίμοιρη, πες με ελαφρόμυαλη, ωστόσο η ζωή φρόντισε να μου δείξει ουκ ολίγες φορές, πως «το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον». Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο...

«Πόσο τυχαία είναι η συνάντησή μας με ορισμένους ανθρώπους;» Μπαίνουν στη ζωή μας κυριολεκτικά από το πουθενά.

Τους συναντάς στα πιο απίθανα μέρη. Κι όμως, όταν τους πρωτοβλέπεις, είσαι πεπεισμένος ότι κάπου τους έχεις ξανασυναντήσει. Κάτι σου θυμίζουν. Τυραννάς το μυαλό σου για να εντοπίσεις, από πού, πώς και πότε τους γνωρίζεις. Τίποτα. Να το πω «προηγούμενη ζωή;» Όχι, δεν πιστεύω σε τέτοιες θεωρίες. Να το πω «κοσμογονία;» Μπα, ούτε. Ανεξήγητο...

Αυτό θα σου πω... Μια παρτίδα με τη μοίρα...

Είμαι σίγουρη όμως, πως ένα μαγικό χέρι τους αρπάζει απ’το γιακά, και τους τοποθετεί μπροστά μας, ακριβώς όταν τους χρειαζόμαστε περισσότερο.

Για να μας δείξουν τον δρόμο, τον τρόπο ή την ουσία.

Για να μας διδάξουν και να τους διδάξουμε.

Θα τους κοιτάξεις κατάματα κι αμέσως θα το καταλάβεις, γιατί όσο υπάρχεις θα σου συμβεί μια φορά όλο κι όλο. Άντε δύο...

Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μείνει στη ζωή σου για λίγο, αλλά όσα θα ζήσεις μαζί του, θα είναι τόσο ουσιώδη, τόσο έντονα, που άλλοι θα 'θελαν δέκα ζωές για να τα γευτούν και πάλι δε θα τους έφταναν. Ίσως σου δώσει το χέρι του, για να κρατηθείς. Ίσως σε «φορτώσει» με αναμνήσεις που αργότερα θα θέλεις να σβήσεις απ’ τον σκληρό δίσκο του μυαλού σου. Ίσως σε πονέσει. Ίσως σε νιώσει. Όσο κανείς άλλος. Χωρίς να πείτε λέξη. Ίσως σε χρειάζεται, όσο κι εσύ. Ίσως και όχι. Ίσως σε μάθει ν'αγαπάς. Αληθινά. Ίσως πάλι έρθει στη ζωή σου, και φέρει μια λιακάδα τόσο εκτυφλωτική, που θα σβήσει όλες τις προηγούμενες που νόμιζες πως έχεις δει. 

Είναι ο άνθρωπος που μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχατε μοιραστεί τίποτα. Δε γνωριζόσασταν από παιδιά. Δεν ξενυχτήσατε, δε γελάσατε μαζί, δεν τα ήπιατε παρέα. Δεν ήσασταν φίλοι. Δεν ήξερε τίποτα για σένα, ούτε εσύ για 'κεινον. Ζούσατε μόνο παράλληλους βίους και κάποια στιγμή αυτοί συναντήθηκαν. Εμφανίστηκε στην πορεία σου και πλέον τίποτα δεν ηταν το ίδιο. Ούτε στη δική του. Μην φοβηθείς ούτε στιγμή. Τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς, κατά πάνω του. Θα είναι ο δικός σου, ο μοναδικός σου πρωταγωνιστής.

Και αν κάποτε φύγει, μην πέσεις στην παγίδα να πιστέψεις πως τον έχασες. Δεν πήγε πουθενά. Θα ξαναβρεθεί μπροστά σου, όταν η μοίρα το αποφασίσει. Ή όταν χρειαστείτε ξανά, ο ένας το χέρι του άλλου. Και που ξέρεις; Ίσως αυτή τη φορά, το πιάσετε απ'την αρχή. Και ίσως η ταινία σας, έχει happy end...

Γιατί όταν δύο άνθρωποι πρέπει να είναι μαζί, ούτε ο πιο ευφάνταστος συγγραφέας δε μπορεί να σκεφτεί, όσους τρόπους θα βρει η ίδια η ζωή, για να το πετύχει....................

https://www.youtube.com/watch?v=lLc5aT0ldB0

When life gives you lemons.... make lemonade!

Touching.....

Κύματα.......

Η φουρτουνιασμένη θάλασσα λυσσομανούσε.  Τα κύματα, σαν μεγάλα άσπρα προβατάκια, έσκαγαν στη γκρίζα άμμο μ’ένα δυνατό παφλασμό. 

Κι εγώ εκεί, στην ακροθαλασσιά, ν’αγναντεύω το άπειρο…

Ο ουρανός γεμάτος γκρίζα μανιασμένα σύννεφα, που το μόνο που προμήνυαν  ήταν μια δυνατή μπόρα…..

Κι εγώ εκεί, χαμένη στις σκέψεις μου, στα «μη», στα «πρέπει», στα «γιατί»…

Προβληματισμοί, ανασφάλειες, απορίες… Χαμένη….. στο δικό μου κόσμο.

 Κάπου, κάπου μια αχτίδα ήλιου διαπερνούσε τα σύννεφα κι έκανε τη θάλασσα να λαμπυρίζει.  Ο ορίζοντας φωτιζόταν από μια μαγευτική λάμψη, και μετά πάλι γκρίζο.   Η θάλασσα, αγριεμένη και φουρτουνιασμένη, λες και μου έκανε παρέα, σαν να μοιραζόταν τις σκέψεις μου…. Ο θόρυβος των κυμάτων με συνόδευε και με έκανε να ηρεμώ. 

Σιγά, σιγά το μυαλό μου άδειασε….. Τι νόημα είχε, εξάλλου.  Μερικές φορές δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, κάποια πράγματα δεν είναι στο χέρι μας. 

Άρχισα να φτιάχνω ένα κάστρο στη βρεγμένη άμμο, να το στολίζω με πετραδάκια και να κάνω όνειρα.  Στο βάθος του ορίζοντα φάνηκε ένα πλοίο που ταξίδευε μέσα στη μανιασμένη θάλασσα, αγέρωχο.  Γύρισα τη ματιά μου να το κοιτάξω…. Μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου ένα κύμα ήρθε και μου γκρέμισε το κάστρο…. Μου γκρέμισε το όνειρο…

Ψιλή βροχή άρχισε να πέφτει και να μου μαστιγώνει το πρόσωπο.  Ο ουρανός στο βάθος άρχισε να ανοίγει και να κάνει τη θάλασσα , πάλι να λάμπει. 

Έπρεπε να φύγω, να γυρίσω πάλι στην πραγματικότητα.  Όλα θα πάρουν το δρόμο τους, κάποια στιγμή όλα θα ηρεμήσουν….. Τα «κύματα» θα σταματήσουν να μας χαλάνε τα «κάστρα» και ο ουρανός θα ξαναλάμψει!

Μίλα μου με πράξεις.....

Θα μπορούσα να σου μιλήσω για αγάπη.

Να αναλύσουμε αυτή την πολυσύνθετη έννοια, τις μορφές της, τις εκφάνσεις της, να σου παραθέσω την φιλοσοφική διάσταση, να καθίσουμε μαζί και να απαριθμήσουμε μία προς μία τις αναφορές στην ποίηση, στη λογοτεχνία, σε όλο το φάσμα της τέχνης, κάθε προσπάθεια από τον ανθρώπινο νου να καταγράψει τα όσα εντυπώνονται μέσα του όταν αγαπάει. 

Δε θα το κάνω. Δεν είμαι το κατάλληλο πρόσωπο. Δεν ξέρωαν μπορώ να καταφέρω να σου εξηγήσω με λέξεις τι είναι αγάπη. Δε γνωρίζω αν μπορώ να την κλείσω σε κουτάκια έστω και αν φαντάζω καλή με τα λόγια. 

Η αγάπη είναι μια άλλη ιστορία. Ένα κεφάλαιο από μόνη της. Τόσα χρόνια που το διαβάζω έμαθα ένα και πιο σημαντικό. Για την αγάπη δε μπορείς να μιλάς, παρά μόνο με πράξεις.

Δεν ξέρω για το πόσα είμαστε ικανοί όταν αγαπάμε, ξέρω όμως για το πόσα είμαι ικανή εγώ να κάνω. 

Το πόσο πολύ αγαπάς συνήθως έχει να κάνει στο δικό μου μυαλό με το να πράξω, να συντρέξω, να μοιραστώ.

Να είμαι εδώ στα μεταμεσονύχτια «σε χρειάζομαι», να διασχίσω χιλιόμετρα, να μην χαλάσω προγράμματα, να κάνω την υπέρβαση.

Τα βάζω σε μια ζυγαριά, γιατί η αγάπη μετριέται φίλε μου, μπαίνει σε μια ζυγαριά και μετριέται.

Πόσα έκαναν για εμένα, αν δέχτηκα αγάπη, αν την ένιωσα στο πετσί μου, αν και μετά το τέλος έμεινε κάτι που να δικαιολογεί τα όσα.

Καταλήγω πάντα να σκέφτομαι πως η αγάπη δε μένει άσβεστη μετά από πλήγωμα. Πως ο εγωισμός και η αδιαφορία γκρεμίζουν γέφυρες. Πως οι άνθρωποι αγαπούν και ξεαγαπούν με ταχύτητες φωτός. Γρήγορα, άκοπα, αβάδιστα και μονόπλευρα.

Η αγάπη όπως και ο έρωτας, όπως και κάθε σχέση, ακόμη και με τον ίδιο σου τον εαυτό, θέλει μια αμοιβαιότητα, δε συμφωνείς; Μια συνέπεια αδερφέ.

Παρατηρώ γύρω μου δεκάδες χιλιάδες μεταφράσεις της.

Ανθρώπους να χωρίζουν ή να μη σμίγουν ποτέ ουσιαστικά. Ανθρώπους που ζούνε συμφωνίες ενηλίκων, υπογράφουν σύμβασεις, μια άρνηση παραγεμισμένη με μισά φιλιά, μισές αγκαλιές, και ένα λουρί σφιχτά στο λαιμό να τους τραβάει, να μην περάσουν τη διαχωριστική γραμμή. Ανθρώπους που βάφτισαν το βόλεμα αγάπη, που ανοίγουν το στόμα τους και ξερνάνε σ'αγαπώ σαν να ήταν πεταλούδες. 

Αυτοί μιλούν για αγάπη. Για την αγάπη που περιμένουν να έρθει, για το ιδιαίτερο, το σημαντικό, το ξεχωριστό, για την αγάπη που έρχεται στο τέλος. Καμιά αγάπη όμως δεν άργησε τόσο...

Μια ασάφεια, μια γενίκευση επικεντρωμένη στην διαφορετικότητα από το πλήθος, μια αναμονή δίχως καμιά δράση από μέρους τους, χωρίς χώρο μέσα τους για μια ευχάριστη έκπληξη. 

Ξέρεις, για εμένα η αγάπη μπορεί να κάθεται δίπλα σου, να σε κοιτάζει με κλειστά μάτια, να σε αγκαλιάζει δίχως να σε πνίγει, να σε αφήνει ελεύθερο και να σε στηρίζει σε κάθε βήμα ήσυχα, δίχως φανφαρισμούς και τσαλίμια.

Να σε διαβάζει σαν ανοιχτό βιβλίο και να γράφει νέα κεφάλαια.

Η αγάπη είναι κινητήριος δύναμη. Είναι αναμέτρηση με τα λίγα και ασφαλή που κρατάς μέσα σου. 

Αν εσύ κοιτάζεις στο τέλος του ορίζοντα δεν θα τη δεις ποτέ, αν δεν απλώσεις το χέρι σου δε θα σου δοθεί. Αν δεν έχει μπολιάσει μέσα σου, αν δεν την έχεις μάθει δε θα σε μάθει ποτέ. 

Ακούω να μιλούν για timing, να είσαι στην ίδια σελίδα με τον άλλον, λες και δίνουμε εξεταστική, για προτεραιότητες. Το timing είναι κάτι πλασματικό. Όλα είναι κατάλληλα αν αγαπάς, όλα είναι δυνατά να συμβούν, τα πάντα μπορείς, αρκεί να τολμήσεις. 

Η αγάπη είναι αυθύπαρκτη και αόριστη. Ορίζεται σε πρόσωπα. Δεν ξέρω αν έρχεται, δεν ξέρω αν τελειώνει, δεν ξέρω αν άργησε μια μέρα.

Ξέρω όμως πως για την αγάπη δε μπορείς να μιλάς παρά μόνο με πράξεις.

Και αυτό μου είναι αρκετό.

Girls....

Βρες το κορίτσι που θα κάνει τη ζωή σου χρωματιστή.

Το κορίτσι που θα δώσει λάμψη στον κόσμο σου και νόημα σε  ό,τι για τους άλλους δεν έχει.

Το κορίτσι που θα σε κάνει να χαμογελάς, βλέποντας μόνο το δικό του χαμόγελό.

Το κορίτσι που το ονομάζεις παράξενο.

Το κορίτσι που δεν μπορεί να αρθρώσει λέξη, όταν έχει πάρα πολλά να πει.

Το κορίτσι που ξέρει συντακτικό, αλλά προτιμάει να χρησιμοποιεί το δικό της.

Το κορίτσι που βάζει στο τέλος της πρότασης το αφού. 

Το κορίτσι που δεν μπορείς να αποκωδικοποιήσεις. 

Το κορίτσι που σε χαλάει τ' όνομά της, τα ρούχα της, τ' άρωμά της, μα πιο πολύ που δεν είναι δικό σου.

 

Βρες το κορίτσι που σου πάει κόντρα και που διαφωνεί πάντα μαζί σου.

Το κορίτσι που σε ενοχλεί ο χαρακτήρας της, αλλά αποζητάς τη συντροφιά της.

Το κορίτσι που κάθεται μόνο του στα καφέ και διαβάζει.

Το κορίτσι που δεν φοβάται τους αγνώστους, αλλά φοβάται λίγο το άγνωστο.

Το κορίτσι που δύσκολα θα σε βάλει στην ζωή της κι ακόμα δυσκολότερα θα σε βγάλει.

Το κορίτσι που θα το κάνεις ευτυχισμένο αν του πάρεις μπαλόνι που πετάει και μπουκαλάκι για να κάνει σαπουνόφουσκες. Κι αν το πας στο λούνα παρκ και τρέξετε μαζί ως την άκρη του δρόμου.

Το κορίτσι που θα ανέβετε μαζί στα συγκρουόμενα, και στο ρόλερ κόαστερ και θα γαντζώνεται από πάνω σου γιατί θα φοβάται. Το κορίτσι που θα χορέψεις μαζί του στο κέντρο της πλατείας.

Το κορίτσι που θα το πας σινεμά και θα σε φιλάει σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. 

Το κορίτσι που ενθουσιάζεται με τα μικρά. 

 

Βρες το κορίτσι που έχει βλέμμα αγνό και χαμόγελο αθώο.

Το κορίτσι που θα σε κάνει να νιώσεις πάλι παιδί. Που θα σου θυμήσει όλα εκείνα που ονειρευόσουνα τότε.

Βρες το κορίτσι που θα ξεθάψει τα όνειρα που έθαψες.

Το κορίτσι που θα πηγαίνετε μαζί γήπεδο και θα σου φτιάχνει πορτοκαλάδα όταν παίζεις μάνατζερ και θα πλένετε μαζί το μπαλκόνι και θα παίζετε μπουγέλο. Και θα κάνετε έρωτα παντού.

Το κορίτσι που ονειρεύεται γαμήλιο ταξίδι στη Ντίσνειλαντ κι όχι στις Κανάριους Νήσους. 

Το κορίτσι που βρίσκει τον εαυτό της σε παραμύθια, και σε ταινίες και σε στίχους.

Το κορίτσι που δεν την τρομάζει το διαφορετικό.

Το κορίτσι που προτιμάει να την πας βόλτα με αερόστατο, κι όχι με Φεράρι. 

Το κορίτσι που δεν της αρέσουν τα πρώτα ραντεβού.

Το κορίτσι που θα σε πάει περίπατο στο δάσος, αντί στην καφετέρια.

Το κορίτσι που θα σκεφτεί 3 μήνες πριν τι δώρο θα σου πάρει στα γενέθλιά σου. 

Το κορίτσι που διαβάζει Καβάφη και Ελύτη.

Το κορίτσι που μοιάζει στη "Μαρία-Νεφέλη". 

Το κορίτσι που πιστεύει στην αγάπη κι ας μην την έχει βρει ποτέ. 

Το κορίτσι που θα σου διαβάσει για να αποκοιμηθείς.

Το κορίτσι που θα σου χαϊδεύει το χέρι όλη τη νύχτα και τα μαλλιά (και θα σου ψιθυρίζει στ' αυτί τα όνειρά της για εσάς.)

Το κορίτσι που ακούει Ludovico Einaudi. 

Το κορίτσι που κλαίει στις ρομαντικές κομεντί κι όταν τελειώνει ένα ωραίο βιβλίο.

Το κορίτσι που κλαίει επειδή πήρε 9 και όχι 10 στο μάθημα.

Το κορίτσι που δε λέει σ' αγαπώ.

Το κορίτσι που κανείς δεν καταλαβαίνει.

 

Βρες το και γίνε εσύ αυτός που θα το καταλάβει.

Κι αν το βρεις, πρόσεχέ το. Υπάρχουν λίγα απ'αυτά.

Πρόσεχέ το, γιατί ξαφνικά θα αναρωτηθείς πως έγινε απλά, 

"το κορίτσι που κλαίει πριν να φύγω, και μετά με ξεχνάει λίγο-λίγο".

 

Και δε θες να σε ξεχάσει ένα τέτοιο κορίτσι. Θέλεις;

 

 

"Ο Έρωτας........"

Ο έρωτας δε χτυπάει την πόρτα απρόσκλητος. Λαθος σου τα είπαν. Για την ακρίβεια δε χτυπάει καν πόρτες. Μπαίνει απ’ τα παράθυρα και τις χαραμάδες σαν άυλος διαρρήκτης, φουριόζος και μανιασμένος, κατακτώντας τα πάντα στο διάβα του. Δε το κάνει επίτηδες. Απλώς έτσι έχει μάθει.

Θα τον καταλάβεις αμέσως, καθώς θα τον δεις να εκρήγνυται μέσα στις κόρες των ματιών εκείνου που θα σου κόψει την ανάσα μόλις τον κοιτάξεις.

Άπαξ και γίνει το μοιραίο τρακάρισμα, δεν έχεις επιλογή. Μην πιστέψεις πως θα πει «πάω μια βόλτα και ξανάρχομαι». Μην περιμένεις να σε ρωτήσει, αν είσαι σε φάση να τον υποδεχτείς Μεταξύ μας, ούτε κι εσύ θα ήθελες να ρωτήσει κάτι τέτοιο.

Μπορεί να διανύεις την πιο μυστήρια περίοδο της ζωής σου. Να είσαι φρεσκοχωρισμένος, φρεσκοζευγαρωμένος ή σε σχέση μακροχρόνια. Μπορεί την προηγούμενη μέρα να είχες φωνάξει αγανακτισμένος «γαμώ τους έρωτές σας, γαμώ!», θέλοντας να πείσεις τον εαυτό σου, πως δε θα την ξαναπάθεις.

Μπορεί να σε βρει μπλεγμένο ανάμεσα σε δεκάδες ανοιχτά μέτωπα, μ' άμυνες υψωμένες στα πέρατα των εφτά ουρανών ή να σε πετύχει την ώρα που έχεις αποφασίσει να τα δώσεις όλα στον εργασιακό τομέα, προκειμένου να πετύχεις και τους πιο πρακτικούς σου στόχους.

Ίσως σε πιάσουν τα υπαρξιακά σου με το που θα σκάσει μύτη ο εν λόγω «ταραξίας» και να ʼρθεις αντιμέτωπος με το ερώτημα: «θα τολμούσες να γαμήσεις τα πάντα γι’ αυτό που πραγματικά θέλεις;»

Αλήθεια, τι θʼ απαντήσεις;

Κατά βάθος ξέρεις, πως το «ναι» το είχες έτοιμο απʼ την αρχή. Εν τέλει, τα ψευτοδιλήμματα αποδεικνύονται συνήθως μπούρδες. Το πιθανότερο είναι, πως δε θα έχεις καν το περιθώριο να διαλέξεις μιας και θα το ʼχει ήδη κάνει, πριν από σένα, το αρχέγονο κομμάτι του εαυτού σου, που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό καθορίζει πολλές απʼ τις επιλογές μας. Αντιπροσωπεύεται από το ρήμα «αισθάνομαι» και δε σηκώνει αντιρρήσεις.

Εξάλλου ποιος είπε πως θα χρειαστεί να «γαμήσεις τα πάντα»; Η παρουσία αυτού του ανθρώπου στη ζωή σου θα τα κάνει όλα να μοιάζουν ολοκληρωμένα κι οι προτεραιότητές σου, ξαφνικά, θα γίνουν πιο ξεκάθαρες από ποτέ. Αυτό είναι που τον κάνει να διαφέρει απ’ όλους τους υπόλοιπους. Εκείνον δε θα τον θες απλώς, θα τον χρειάζεσαι δίπλα σου. Κι όχι επειδή μόνος δεν μπορείς, αλλά επειδή μαζί του όλα θα είναι ομορφότερα.

Γιατί τελικά φίλε μου, όταν έρθεις μούρη με μούρη με τον άνθρωπό σου το καταλαβαίνουν τα πάντα επάνω σου. Ανατριχιάζει ακόμη και το μυαλό σου στην ιδέα, πως εσείς οι δυο θα είστε μαζί. Ξεσηκώνεται συθέμελα η ύπαρξή σου μόνο και μόνο που σου απευθύνει τον λόγο, κλείνοντάς το μάτι μεταφορικά σε κάθε λέξη του.

«Να τος!», σκέφτεσαι και παίρνουν την κατηφόρα όλοι οι ενδοιασμοί, μπαίνοντας άτακτα στα ράφια της δεύτερης και τρίτης μοίρας. Ως δια μαγείας, θα νιώσεις πως βρήκες κάτι το οποίο πάντα σου έλειπε κι ας μην μπορείς να εξηγήσεις τι ακριβώς είναι αυτό.

Γίνεσαι μια τεράστια αγκαλιά ολόκληρος. Μόνα τους ανοίγουν τα χέρια, για να τον υποδεχτούν, υπακούοντας στους ανώτερους νόμους της μη βαρύτητας του έρωτά του.

Αν έχεις χρόνο, θα φτιάξεις, μόνο για εσάς, μέρες που θα έχουν 40 ώρες η καθεμία.

Αν εν είσαι μόνος, θα συνειδητοποιήσεις πως όσο κι αν νοιάζεσαι για το μέχρι πρότινος ταίρι σου, όσα βιώνεις με τʼ ολέθριο, που εισέβαλλε στη ζωή σου, δεν επιδέχονται σύγκριση. Στο τέλος θα τον διαλέξεις και το συναισθηματικό γαϊτανάκι θα σταματήσει να κάνει άσκοπους κύκλους γύρω απʼ τον άξονά του.

Αν έχεις χωρίσει πρόσφατα και νιώθεις στεγνός από συναισθήματα, αυτός θα τα ξαναγεννήσει απʼ το απόλυτο μηδέν. Όσο και να κλείνεις τ’ αυτιά στις σειρήνες του, από φόβο μην ξαναπληγωθείς, θα βρει τον τρόπο, τελικά, να σε ξεκουφάνει και να σε συνεπάρει.

Αν απλώς θέλεις να μείνεις μόνος, γιατί είσαι στις κλειστές σου, βρε αδερφέ, θα γίνει η υποχθόνια ανατροπή σου μιας και θα είναι ο μοναδικός άνθρωπος που θα δώσει νόημα στις στιγμές. Θα θέλεις να είσαι μόνος αλλά μαζί του!

Εκεί βρίσκεται το μυστικό της επιτυχίας ενός τέτοιου έρωτα, που για να λέμε τα πράγματα ως έχουν, δεν είναι καν μυστικό. Απλώς δεν έχουμε λόγια να το περιγράψουμε, κι ό,τι δεν μπορούμε να περιγράψουμε του κοτσάρουμε χαρακτηρισμούς όπως «αφηρημένο», «ανεξήγητο» , «μυστικό».

Το εν λόγω «μυστικό» κρύβεται στο ότι ο άνθρωπός σου ήρθε για να μείνει. Κάτι που τελικά θα πετύχει, αφού ξέρει πολύ καλά τι θέλει, όπως και το τι θέλεις εσύ. Δεν είναι τʼ άλλο σου μισό. Είναι ολόκληρος κι έτσι ολόκληρος επιθυμεί να ενωθεί με το δικό σου όλον. Το ίδιο κι εσύ. Κάπως έτσι, φτάνουμε να χαρακτηρίζουμε αυτούς τους έρωτες ως «meant to be», γιατί δε χαμπαριάζουν τίποτε, προκείμενου να έχουν ο ένας τον άλλον.

Σε ό,τι φάση κι αν είσαι, λοιπόν, στο τέλος θα τον υποδεχτείς και θα το απολαύσεις...

"Αν ήξερα......"

(Πόσο λάθος ξοδεύουμε την ζωή μας, πόσο κρίμα που αφήνουμε την ρουτίνα και τον εγωισμό να κερδίζουν τα συναισθήματα μας! Πόσες στιγμές χάνουμε στην αναζήτηση του τέλειου που ποτέ δεν θα έρθει γιατί το έχουμε ήδη μπροστά μας αλλά δεν το βλέπουμε ή δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε ! Πόσες στιγμές χάνουμε από το φόβο μας και από άπειρα "αν" και "δεν πρέπει"... Η ζωή είναι μικρή για να τη ζούμε με περιορισμούς και με κανόνες...... Χωρίς ταμπού, χωρίς φόβο, χωρίς τύψεις........ Η ζωή είναι δικιά μας και πρέπει κάθε μέρα να είναι μοναδική κ ιδιαίτερη, γεμάτη στιγμές κ αναμνήσεις..... Χωρίς δεύτερες σκέψεις.... Να εκφράζουμε όλα όσα πραγματικά νιώθουμε, χωρίς να τα καλύπτουμε από αυτά που "πρέπει να πούμε"... Οι στιγμές είναι μοναδικές, δεν ξαναγυρίζουν, απλά μένουν χαραγμένες στο μυαλό, την ψυχή και την καρδιά μας για πάντα. Ζήστε, χαρείτε, απολαύστε, δώστε αγάπη και τρυφερότητα .... Αύριο μπορεί να είναι αργά .  Κοιτάξτε τον άλλο στα μάτια και θα καταλάβετε τί έχει στην καρδιά του.... ΑΓΑΠΕΙΣΤΕ ΜΕ ΠΑΘΟς ......και τα μόνα "ΑΝ" στο μυαλό σας πρέπει να είναι αυτά που ακολουθούν....  )

"Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου ’δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά, για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα «σ’ αγαπώ» και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ’θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω." Αποχαιρετιστηρια επιστολη του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές

“Soul mates never die”.......

Διέκρινε ένα τατουάζ σε έντονο μαύρο χώμα και καλλιγραφική γραμματοσειρά: “soul mates never die”.

"Πιστεύεις στις αδελφές ψυχές;" τη ρώτησε.

 

"Πιστεύω στο κάρμα, του απάντησε...

Είναι ο δικός μου τρόπος να εξηγώ τις αδικίες της ζωής και του έρωτα".

 

"Υπάρχει αδικία στον έρωτα;" τη ρώτησε μη μπορώντας να συγκρατήσει το χαμόγελό του.

"Όταν έχεις βρει τον έρωτα της ζωή σου και δεν μπορείς να είσαι μαζί του, τι είναι, αν όχι αδικία;".

 

Το χαμόγελο του μίκρυνε στο άκουσμα της φράσης. Αυτή την αδικία την ήξερε καλά.

 

Χτύπησα ευαίσθητες χορδές φίλε μου, συνέχισε εκείνη. Είμαστε πολλοί στο κλαμπ του ανολοκλήρωτου.

 

Άκου να μαθαίνεις λοιπόν. Σύμφωνα με τη θεωρία της μετενσάρκωσης, τα ερωτικά πάθη μας τα ζούμε ξανά με τα ίδια άτομα από ζωή σε ζωή, για να ρεφάρουμε τις μεταξύ μας αδικίες, να επιστρέψουμε τα χρωστούμενα, να βγάλουμε τα απωθημένα μας, να πάρουμε έστω, το αίμα μας πίσω.

 

Τι νόμιζες; Πως είσαι ο μόνος που έχεις ζήσει έναν δυνατό έρωτα να σε στοιχειώνει όλη σου τη ζωή; Όλοι έχουν βιώσει σχέσεις που δεν προχωράνε αλλά ούτε και διαλύονται, τρελά πάθη που δεν τους φρενάρει καμιά λογική, έρωτες ανυπέρβλητους και ανεπανάληπτους. Όλοι έχουν να διηγηθούν μια τέτοια ιστορία.

 

Είναι οι καρμικοί έρωτες.

Αυτοί που συνεχίζουν να παιδεύονται από ζωή σε ζωή, μέχρι να απαλλαγούν από απωθημένα πράξεων που έγιναν ή δεν έγιναν, από το βάρος των ανεκπλήρωτων πόθων, από τη μανία για εκδίκηση, από οτιδήποτε αποτελεί, με λίγα λόγια, φορτίο του παρελθόντος. Είναι η μόνη εξήγηση που μπορείς να δώσεις για έρωτες που αυτοκαταστρέφονται, ενώ το μόνο που θα έπρεπε να κάνουν, είναι να είναι μαζί.

 

"Και πώς καταλαβαίνεις ότι ένας έρωτας είναι καρμικός;" τη ρώτησε ανυπόμονα.

 

"Αυτό που χαρακτηρίζει μια καρμική ερωτική σχέση είναι η εκδήλωση οικειότητας από το πρώτο λεπτό. Οι άμυνες πέφτουν χωρίς να το καταλάβεις. Νιώθεις ένα ψυχικό δέσιμο χωρίς προηγούμενο. Σου θυμίζει κάτι από εσένα. Έχεις την αίσθηση πως κάπως, κάπου, κάποτε, εσείς οι δυο έχετε ξανασυναντηθεί. Η έλξη είναι έντονη και αδύνατο να την προσπεράσεις. Θέλεις να δημιουργήσεις μια θέση στη ζωή σου για αυτόν τον έρωτα, ακόμη κι όταν φαίνεται να μην υπάρχει χώρος. Η επιθυμία της παρουσίας του στη ζωή σου, με όποιο τρόπο είναι πιο έντονη από κάθε άλλη ανάγκη. Αν όλα αυτά δεν είναι κάρμα, τότε τι είναι;".

 

Την κοιτούσε χωρίς να απαντά.

 

"Και για να ολοκληρώσω την θεωρία του κάρμα, με ανακουφίζει λίγο η ιδέα πως ακόμη κι αν παιδεύομαι με τον καρμικό μου έρωτα σε αυτή τη ζωή, υπάρχει η ελπίδα πως σε μια άλλη θα συναντηθούμε για να τελειώσουμε ό,τι αφήσαμε εδώ στη μέση. Θλιβερό δεν θα ήταν να μην υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες για ανθρώπους που θα έπρεπε να είναι μαζί; Ας τα καταφέρουν έστω και σε μια άλλη ζωή. Με αυτόν τον τρόπο οι αδελφές ψυχές δεν πεθαίνουν ποτέ".❤

Kάπου στο ξημέρωμα..............

Είναι μια ώρα της ημέρας όπου όλα είναι επιτρεπτά. Όπου τίποτα δεν είναι λάθος και οι τελευταίες ευκαιρίες γίνονται βουτιές από τα τριακόσια μέτρα χωρίς αλεξίπτωτο. Είναι πολύ αργά τη νύχτα, ή πολύ νωρίς το πρωί. ... Είναι η στιγμή που αν μπορούσες να δεις την πόλη από ψηλά και να ακούσεις τα πάντα, θα ακούγες μία προς μία τις φωνές των ανθρώπων: Μου λείπεις. Σε θέλω. Πολύ. Σε χρειάζομαι. Δεν είμαι καλά. Θα 'ρθεις; Είναι εκείνη η κλήση της κολλητής σου όταν η ώρα είναι τέσσερις κι εσύ ξέρεις πως μόλις έσπασε η μάσκα που φορούσε όλη μέρα, παριστάνοντας πως δεν την ένοιαξε που τον ξαναείδε. Είναι το δικό σου χέρι που πληκτρολογεί ένα μήνυμα που έχεις σκηνοθετήσει την κάθε λεπτομέρεια του, μα θα σταλεί όταν οι πρώτες ακτίνες του ηλίου θα αρχίσουν να αχνοφαίνονται. Είναι εκείνα τα θερινά μπαλκόνια όταν όλη η παρέα έχει πέσει για ύπνο κι εσύ έχεις απομείνει με ό, τι περίσσεψε από το κρασί, λέγοντάς του τις μεγαλύτερες αλήθειες σου, τα πιο βαθιά σου μυστικά. Εκείνα τα παγκάκια που ξεμένεις μετά τα βραδινά ξίδια, έχοντας στον ώμο σου κάποιον φίλο που δεν την πάλεψε και πάλι απόψε, ή θα είναι το δικό σου κεφάλι σε κάποιον άλλο ώμο, για να μιλήσει για τις δικές σου ατέλειωτες ιστορίες που σε τσάκισαν. Το ξημέρωμα είναι ένα άτυπο εξομολογητήριο. Είναι εκείνη η ώρα που όλα είναι πιο απλά. Είναι το μυαλό που λέει δε γαμιέται, θα μιλήσω. Ίσως γιατί δε θέλουμε να αφήσουμε άλλη μια μέρα να περάσει χωρίς να το έχουμε κάνει. Ίσως γιατί είναι εύκολο να αναβάλλεις τα συναισθήματά σου, όταν η μέρα κυλάει και έχεις άλλα εκατό πράγματα να προλάβεις. Μα το βράδυ, αργά το βράδυ, έρχονται να σε εκδικηθούν, να σε φέρουν αντιμέτωπο με ό, τι προσπαθούσες να αποφύγεις. Είναι σχεδόν ιεροτελεστικό, καθώς όλος ο θόρυβος μετατρέπεται σε μια σιγή, σχεδόν γαλήνη, για να ακουστούν καλύτερα οι ψίθυροι που θα λένε τις αλήθειες τους. Ξημέρωμα είχα πει το πρώτο μου σ' αγαπώ. Λες και οποιαδήποτε άλλη στιγμή θα έχανε λίγη από τη μαγεία του. Ξημέρωμα ανακάλυψα ποια είμαι, σε ένα μπαλκόνι με ένα ποτήρι φτηνό κακόγευστο κρασί. Ξημέρωμα ήταν όταν έφτιαξα κοινά όνειρα, όταν έμαθα μεγάλα μυστικά, όταν βρήκα για κάτι να παλεύω. Άλλωστε οι αλήθειες δεν χωράνε στον ήλιο. Είναι τόσο φωτεινές από μόνες τους, που το μόνο που θέλουν είναι ησυχία για να μπορέσουν να ξεδιπλωθούν. Περίεργες ιστορίες οι άνθρωποι. Σπαταλάμε τις μέρες μας κρύβοντας όλα αυτά που θέλουμε να πούμε κι αφήνουμε τα βράδια μας να αποκαλύψουν αυτά που με τέχνη βάζαμε στην άκρη. Μα αν απόψε βρεθείς κάπου στο δρόμο το ξημέρωμα, κράτα για λίγο την ανάσα σου κι αφουγκράσου. Σίγουρα θα υπάρχει κάπου κοντά σου ένα μπαλκόνι, που θα ξεδιπλώνει τις αλήθειες του, για να φτιάξει τη δικη του φωνή μέσα στη νύχτα. Κι αν πει σ' αγαπώ, χαμογέλα. Κάποιος αυτό το ξημέρωμα, τόλμησε να το πει...

Να φοβάσαι την οργή των υπομονετικών ανθρώπων ...............

Πόσες φορές χάνουμε τον εαυτό μας για τους άλλους για να ναι πάντα οι άλλοι καλά..
Η αγάπη δεν είναι ανόητη………..
Ανόητη την κάνουν κάποιοι άνθρωποι που δεν ξέρουν να την εκφράσουν και να την δείξουν και να την προσφέρουν σωστά και σου την δίνουν με το σταγονόμετρο.
Από λόγια να γουστάρεις αυτά που γίνονται πράξεις.........
Περίεργο ον ο άνθρωπος. Όλη την εβδομάδα περιμένει για το Σαββατοκύριακο, όλο το χειμώνα για το καλοκαίρι κι όλη του τη ζωή για να ευτυχήσει. Γενικά περιμένει. Επιμένει, υπομένει. Μένει. Μέχρι πότε όμως; Ως πού φτάνουν οι αντοχές του;
Η υπομονή είναι μια δύναμη και μια αδυναμία ταυτόχρονα. Όποιος την έχει είναι τυχερός κι άτυχος παράλληλα. Τον υπομονετικό άνθρωπο δε θα τον δεις να κάνει βιαστικές κινήσεις, θα περιμένει να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και μετά θα δράσει σε οποιονδήποτε τομέα.
Έχει την αντοχή και περιμένει, για να διαμορφώσει αυτό που λέμε “ολοκληρωμένη άποψη”. Μια αντοχή που τον κάνει να ξεχωρίζει απ’ τους υπόλοιπους, οι οποίοι στην πρώτη δυσκολία πελαγώνουν και κάνουν άγαρμπες κινήσεις για να γλιτώσουν.
Ωστόσο, επειδή τίποτα δεν είναι ατέλειωτο σε αυτό τον κόσμο, εκτός από την ανθρώπινη βλακεία –όπως έλεγε κι ο Αϊνστάιν–, καταλαβαίνετε ότι έχει κι η υπομονή τα όριά της. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη θα αναφερθώ σε μια φράση ενός
‘Aγγλου ποιητή που έλεγε «Να φοβάσαι την οργή του υπομονετικού ανθρώπου». Κι όμως, να τη φοβάσαι! Διότι μπορεί η υπομονή να είναι το καλύτερο όπλο άμυνας μα γίνεται η χειρότερη βόμβα όταν σκάσει. Να εύχεσαι να μην είσαι κοντά τότε, γιατί σε πήρε και σε σήκωσε. Θα δεις τον υπομονετικό άνθρωπο που πίστευες ότι μπορούσες να παίζεις μαζί του να υψώνεται σαν θεριό μπροστά σου, έτοιμο να σε κατασπαράξει.
Δεν ξέρω να σου πω αν η υπομονή εξαντλείται κι επανακυκλοφορεί, αυτό που ξέρω να σου πω είναι να μην κάνεις κατάχρηση της δύναμης ενός τέτοιου ανθρώπου που τον έχει προικίσει η φύση με αυτή την αρετή. Όπως σου περιέγραψα, σε μια τέτοια περίπτωση, θα δεις αυτή τη δύναμη να δημιουργεί μια καταστροφή που κύριος δέκτης της –θέλοντας ή μη– μα και υπόλογός της θα είσαι εσύ ο ίδιος

 

Με μια αναπνοή.....

Περίεργο πράγμα το ανθρώπινο μυαλό, σκοτεινό μέρος. Ξέρεις, όσοι φοβούνται το σκοτάδι, φοβούνται και τις σκέψεις τους. Είναι πολύ δύσκολο να έρθει κανείς αντιμέτωπος με το τι κρύβεται εκεί μέσα, ακόμη κι αν αφορά τον ίδιο του τον εαυτό. Το δύσκολο δεν είναι να τα βάλεις με τους άλλους, αλλά με την πάρτη σου.
Πώς να κατηγορήσεις τον εαυτό σου για αυτά που πάει και σκέφτεται, για εκείνα που πάει και θυμάται; Το μυαλό είναι το μοναδικό μέρος που μπορούν να συμβούν τα πάνδεινα. Εκεί βάζεις τους στόχους σου, εκεί κάνεις τα όνειρά σου, εκεί φαντάστηκες το πρώτο σας φιλί πριν καν έρθει εκείνο το βράδυ που σε έπιασε απότομα και σε φίλησε.
Εκεί φαντάζεσαι αγκαλιές -και για να είμαστε ειλικρινείς μια συγκεκριμένη. Όταν όλα πάνε στραβά, σκέφτεσαι γιατί να μην μπορεί αυτός ο άνθρωπος να εμφανιστεί εκείνη τη στιγμή μπροστά σου. Πολλά έχεις ανεχτεί κι υπομείνει τον τελευταίο καιρό. «Γιατί δεν είσαι εδώ, να ηρεμήσεις το μέσα μου ;». Σκέφτεσαι, κλείσε τα μάτια, πήγαινε να κοιμηθείς, να ηρεμήσεις.
Ξημέρωσε, το ξυπνητήρι χτυπάει, πατάς αναβολή. Θα το ξαναβάλω σε κάνα δεκάλεπτο, λες προσπαθώντας να κερδίσεις μερικά ακόμα λεπτά ύπνου. Πρέπει να σηκωθώ, να κάνω καφέ, πρωινό, να ανοίξω το θερμοσίφωνα, να ξαναρίξω μια ματιά σε κάτι χαρτιά, κάτι να διαβάσω, να πάρω κάτι τηλέφωνα, σκέφτεσαι.
Ξαφνικά όλα αυτά περνούν σε δεύτερη μοίρα γιατί κάποιον σκέφτηκες. Είναι εκείνος που σκέφτεσαι κάθε πρωί. Δεν έχει σημασία αν σου συμπεριφέρθηκε σωστά ή λάθος, αν κάποτε ήσασταν μαζί, αν τώρα είστε, σημασία για εκείνα τα λεπτά έχει πως δεν ξύπνησες στην αγκαλιά του. Γιατί το κρεβάτι ήταν όλη τη νύχτα άδειο και κανένας δε σε σκούντησε, γιατί εκείνος δεν ήταν εκεί για να τραβήξει το πάπλωμα και να μείνεις ξεσκέπαστη. Γιατί εκείνη δεν ήταν εκεί για να μπουν τα μαλλιά της στο πρόσωπό σου.
Το μυαλό όμως είναι δυνατότερος αντίπαλος, έτσι σου θυμίζει το τότε. Ναι, τότε που ξυπνούσες και μια «καλημέρα» σε περίμενε στην οθόνη του κινητού. Πάνε αυτά, μακάρι τότε να τα χάρηκες γιατί πλέον κατάλαβες πως το τίμημά τους ήταν βαρύ. Κάτι ακόμη σε κρατάει στο κρεβάτι, είναι που δε θες να βγεις ούτε σήμερα απ’ το σπίτι, πρέπει όμως, τελείωνε. Δίνεις παράταση μερικών ακόμη λεπτών στον εαυτό σου.....
Η ώρα πέρασε, σηκώνεσαι, κάνεις καφέ, ανάβεις τσιγάρο. Συνεχίζεις να σκέφτεσαι κι αυτό είναι καλό. Ο λόγος; Γιατί ένιωσες, γιατί κατάφερες να νιώσεις για κάποιον που μέχρι πριν λίγα χρόνια ή μήνες ήταν άγνωστος. Και τώρα τους αγνώστους παριστάνεται μα οι άγνωστοι δεν έχουν κοινά μυστικά κι αναμνήσεις.
Φύσα τον καπνό και διώξε και μαζί όλα εκείνα που σε καταβάλουν, όλα πέρασαν κι αν δεν πέρασαν, θα περάσουν. Να ξέρεις πως είσαι δυνατός, πως εσύ θυμάσαι σε έναν κόσμο που όλοι ξεχνούν κι όλα ξεχνιούνται. Οι κλήσεις που το μυαλό σου κάνει δεν είναι μεταμεσονύχτιες και μεθυσμένες. Δε μοιάζουν με των άλλων. Εσύ ξέρεις πως το μέσα σου, ανήκει σε εκείνον τον άνθρωπο που κάθε πρωί, μόλις ανοίξεις τα μάτια σου, θα σκεφτείς. Σε εκείνον που όταν ο Μορφέας σε παίρνει, έρχεται και τα λέτε.
Αν ποτέ συναντήσεις έναν τέτοιο άνθρωπο, σαν κι αυτόν που τόση ώρα σου περιγράφω, μην πετάξεις την τύχη. Αν είσαι η πρώτη του σκέψη, θα είσαι κι η τελευταία. Κάτι σου ανήκει κι ίσως μάλλον κάπου να ανήκεις και πίστεψέ με, αυτό δεν το βρίσκεις καθόλου εύκολα.
 

Καλό μήνα σε όλους!!!!!

Όσοι αγαπούν με όλη τους την καρδιά διαγράφουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο...

Όλοι ψάχνουμε να βρούμε την αληθινή αγάπη στο πρόσωπο ενός συντρόφου. Αυτού του μοναδικού ανθρώπου που θα μας χαρίσει απλόχερα όλη τη ζεστασιά, τη φροντίδα, την ευτυχία και την προστασία που έχει να μας προσφέρει. Μπορεί όμως κανείς να περιγράψει με λόγια αυτή την αγάπη; Είναι εξαιρετικά πολύπλοκο, η αγάπη βρίσκεται παντού γύρω μας και γίνεται εμφανής μόνο μέσα από πράξεις και συναισθήματα που προκαλεί.
Κάπου εκεί έξω υπάρχει μια μερίδα ξεχωριστών ανθρώπων που μπορούν και αγαπούν με όλη τους την καρδιά, δίνοντας έτσι νόημα και χρώμα στην ουσία της αληθινής αγάπης. Δεν μπορεί κανείς να μετρήσει την αγάπη που έχουν να δώσουν αυτοί οι άνθρωποι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι υπέρμετρη και ανιδιοτελής. Δε ζητούν ποτέ ανταλλάγματα, ούτε αναγνώριση για όσα προσφέρουν. Τα αισθήματα τους πηγάζουν απ’ τα βάθη της ψυχής τους και γι’ αυτό είναι αυθεντικά.
Έχουν παλμό τα συναισθήματα και δεν απαντώνται σε γκρίζες ζώνες. Τα πάντα στη ζωή τους βιώνονται στα άκρα. Από τ’ άσπρο στο μαύρο κι απ’ το μαύρο στο κόκκινο αφού το πάθος τους είναι αστείρευτο. Αγαπούν με όλο τους το είναι, αλλά διαγράφουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Ωστόσο, πριν φτάσουν από το ένα σημείο στο άλλο έχουν εξαντλήσει όλα τα πιθανά ενδεχόμενα, παλεύοντας με όση δύναμη διαθέτουν.
Έχουν καθαρή ψυχή και βοηθούν, εμπιστεύονται, δίνονται και αγαπάνε υπερβολικά. Γι’ αυτό και πληγώνονται πιο πολύ από τον καθένα. Τα μάτια τους λένε αλήθειες και οι κουβέντες τους είναι ξηγημένες. Έτσι, γνωρίζεις ότι το «ναι» και το «όχι» τους είναι απόλυτα και ξεκάθαρα.
Φλερτάρουν συχνά με τα όριά τους βάζοντας στην άκρη τυχόν εγωισμούς για χάρη όσων αγαπούν. Δεν παραιτούνται εύκολα και αναζητούν αφορμές για ν’ αντέξουν περισσότερο απέναντι στην όποια δυσκολία. Δίνουν μάχη προκειμένου να προστατέψουν ό,τι τους ενδιαφέρει και ξέρουν καλά ότι κανείς δεν είναι τέλειος. Δεν ζητούν μια κάλπικη τελειότητα. Επιλέγουν να σ’ αγαπήσουν γι’ αυτό ακριβώς που είσαι.
Επιλέγουν να μην αγαπούν καθόλου αν δεν μπορούν ν’ αγαπήσουν στα άκρα. Δεν αφήνουν ανόητες φοβίες να τους κρατούν πίσω και να τους αιχμαλωτίζουν σε κλουβιά. Αν και αρχικά μοιάζουν επιφυλακτικοί, στην πορεία ανοίγονται σαν σελίδες από βιβλίο. Όσο διαβάζεις, τόσο πιο κοντά στην πηγή της υπόθεσης θα φτάνεις. Δε διστάζουν να φανερώσουν τις αδυναμίες τους, ακόμη κι αν γνωρίζουν ότι μπορούν να μετατραπούν σε όπλο εναντίον τους στην περίπτωση που πέσουν στα λάθος χέρια.
Αν κάποια στιγμή ο άνθρωπος που θα ξεπερνούσε τα όρια του και θα έκανε τα πάντα για σένα φτάσει στο σημείο να σε σιχαθεί, τότε σίγουρα έχεις μια πραγματική ήττα στο ενεργητικό σου. Παθιάζονται μ’ έναν τρόπο σχεδόν επιθετικό ή απομακρύνονται απόλυτα. Δεν ασπάζονται τη θεωρία του ν’ αγαπάς τους ανθρώπους λιγότερο από το άνευ όρων. Δεν είναι στη φύση τους κάτι τέτοιο.
Όταν αποφασίσουν να φύγουν, φεύγουν μια και καλή. Δε μένουν στη μέση τελειωμένων καταστάσεων και δεν προσπαθούν να αναγκάσουν κανέναν να τους θυμάται όταν πλέον δεν υπάρχουν πουθενά.
Ξέρεις, πονούν διπλά όταν φεύγουν. Και γι’ αυτόν που αφήνουν πίσω αλλά και γιατί αναγκάστηκαν να φύγουν. Γνωρίζουν όμως ότι έφυγαν δίνοντας τη μάχη τους και ξέρουν πότε ν’ αποδεχτούν την ήττα τους. Ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν. Είναι άσκοπο να επιμένουν όταν πρέπει να αποχωρήσουν προκειμένου να μπορέσουν να προχωρήσουν.
Τα έχουν βρει με τη μοναξιά τους και και δεν επιθυμούν να γεμίσουν τα κενά τους με ό,τι πιο φθηνό βρεθεί στο δρόμο τους. Τα συναισθήματα τους πρέπει να είναι αληθινά και πάνω απ’ όλα δυνατά. Δε φοβούνται την ισχύ τους. Επικαλούνται τη σιωπή και χωρίς να λένε πολλά αφήνουν τις πράξεις τους να μιλήσουν αντ’ αυτών.
Μπορούν να γίνουν ό,τι καλύτερο θα βρει κανείς στη ζωή του ή ό,τι χειρότερο αν αναγκαστούν να τον διαγράψουν. Ό,τι τους δώσεις θα εισπράξεις. Αν όμως τους δώσεις την αγάπη και το σεβασμό σου, θα την εισπράξεις πίσω στο δεκαπλάσιο. Δε θέλουν να καταλάβουν τα πάντα. Πολλές φορές απλά αποδέχονται όσα δεν κατανοούν. Αφήνουν την καχυποψία και τις άμυνες στην άκρη. Τα τείχη δεν τους ταιριάζουν.
Μην υποτιμάς τα συναισθήματά τους. Δεν μπορείς να γνωρίζεις καν πόσο θάρρος χρειάστηκαν για να ξεγυμνώσουν την ψυχή τους μπροστά σου. Αν τους κάνεις να σε σιχαθούν θα σε διαγράψουν μια για πάντα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Θα σε αγνοήσουν τόσο που ίσως αρχίσεις να αμφιβάλλεις για το αν όντως υπάρχεις.
Αν σταθείς τυχερός και η ζωή σε ανταμείψει μ’ έναν τέτοιον άνθρωπο, μην τον αφήσεις να χαθεί. Κράτα τον κοντά σου. Πέρνα το χρόνο σου μαζί του και μην τον σπαταλάς σε ανθρώπους που σ’ αγαπούν μόνο όταν βολεύουν οι συνθήκες. Δεν ξεγελιούνται από τυχόν λάθη του παρελθόντος ή τις άσχημες πλευρές του εαυτού σου γιατί διακρίνουν σε σένα όλη εκείνη την ομορφιά που θεωρείς ότι έχεις χάσει. Θα σε βοηθήσουν να σταθείς στα πόδια σου όταν θα νομίζεις ότι δεν αντέχεις άλλο και θα είναι εκεί για να σου προσφέρουν την αγκαλιά τους σε κάθε σου στιγμή. Δύσκολη ή εύκολη......
💔